Dokument pozostaje otwarty przez godzinę. W tym czasie powstają trzy odpowiedzi na wiadomości, notatka z nowym pomysłem i lista spraw do załatwienia. Brakujący akapit nadal nie jest gotowy.
W ADHD u dorosłych duża część wysiłku przypada na utrzymanie ciągłości działania. Od zamiaru do rozpoczęcia. Od przerwania do powrotu. Od wykonania głównej części zadania do jego zamknięcia.
Uwaga, pamięć robocza i funkcje wykonawcze uczestniczą w każdym z tych etapów. Ich sprawność wpływa na pracę, obowiązki domowe, rozmowę, prowadzenie kalendarza i realizowanie planów rozłożonych na wiele dni.
Wiadomość na komunikatorze zajmuje pół minuty. Jej wpływ na pracę trwa dłużej.
Po powrocie do raportu trzeba odnaleźć miejsce przerwania, odtworzyć tok rozumowania i przypomnieć sobie kolejny krok. Sam dokument nadal znajduje się na ekranie, lecz jego kontekst przestał być aktywny.
Uwaga utrzymuje kierunek działania i ogranicza dostęp bodźców konkurujących z aktualnym celem. W ADHD kierunek ten łatwiej traci pierwszeństwo. Nowa informacja, dźwięk telefonu albo nagła myśl przejmują zasoby potrzebne do dalszej pracy.
Dzień może wtedy wyglądać na bardzo intensywny. Wysłano wiadomości, otwarto dokumenty, sprawdzono kilka informacji i zapisano nowe pomysły. Liczba zakończonych zadań pozostaje niewielka.
Problemem staje się nie brak aktywności, lecz jej rozproszenie.
Ktoś podaje adres podczas rozmowy telefonicznej. Trzeba otworzyć kalendarz, odnaleźć wolny termin i odpowiedzieć na dodatkowe pytanie. Po kilku sekundach brakuje numeru mieszkania albo nazwy ulicy.
W takiej sytuacji pracuje pamięć robocza. Przechowuje informacje potrzebne przez krótki czas i pozwala wykorzystywać je podczas wykonywania kolejnych czynności.